De Zwarte Panter

Met zijn nieuwe tentoonstelling Le Jour Furtif lijkt Michel Buylen (Gent, 1953) opnieuw allegorieën te schilderen. Zijn minuscule schilderijen waar alles haarfijn geschilderd is dito weergegeven wordt – zodat het tafereel tastbaar voor de kijker is – tonen steeds een fractie van een moment, gevat in verf. Buylen maakt er geen geheim van dat hij datgene wat hij schildert, zelf eerst fotografeert. Maar de foto dient enkel als studiemateriaal om beter te observeren. Eenmaal de schilder aan de slag gaat, krijgt het geschilderde tafereel op basis van de foto zodanig gestalte dat het geschilderde enkel een schilderij kan zijn en zich losmaakt, aan de hand van minieme details, van de werkelijkheid zoals die zich aan het blote oog ontplooit en toont.

Ook deze keer zijn er golfslagen te zien. Eén werk ervan heeft dan ook zijn naam aan de tentoonstelling gegeven en doet dienst als pars pro toto. Zoals de beweging van de zee, zoals de slagen van een golf staat het werk van Buylen steeds in teken van het licht dat op een heel korte tijd zichtbaar is en ‘iets’ aan het licht brengt. Dat oplichten kan een golfslag zijn midden in een storm, een meisje dat de liefde bedrijft, of een schelp samen met een luchtbel op het strand als betrof het een vanitasschilderij.

Geen Buylen zonder spel met het beeld, maar ook met de taal. Zo staat ‘La partition des bulles’ niet alleen symbool voor het uit elkaar gaan van de luchtbellen, maar betekent het ook de partituur van de luchtbellen. Of bij het werk waarop een redster aan zee te zien is, treedt de figuur van de redster zodanig naar voren dat de zee niet meer dan een achtergrond verwordt. Of Buylen nu portretten, bloemen, zeezichten schildert, steeds is zijn werk doordrongen van een onmiskenbare sensualiteit als (denk)methode.

Inge Braeckman