item1a1
Heirbautboxrechts
HOME1
EXPOSITIES1
PUBLICATIES1
MEDEDELINGEN1
CONTACT1
FransHeirbautbox

‘En wie deze schepsels zag, voelde dat ze niet uit een bevlieging geboren waren, niet uit een speelse poging nieuwe, ongehoorde vormen uit te vinden. De nood had ze geschapen’, schrijft Rainer Maria Rilke begin vorige eeuw over het werk van de beeldhouwer Auguste Rodin.

 

Zo ook die nood(zaak) bij de beeldhouwer Frans Heirbaut (Sinaai, 1948) bij wie het beeldhouwen geschiedt als act, als daad, als creatieve taal, waarbij elke handeling, elke kaptoets in het hout hem naar de volgende handeling brengt. Luisterend naar de eisen van zijn materiaal (niet voor niets heet deze tentoonstelling ‘Resistent’) brengt hij zijn figuren tot leven. Typerend voor zijn sculpturen, waarbij je het ambacht van de kaptoets in hout of de vingertoetsen in gips bemerkt, is dat hij het materiaal van zijn beelden nooit camoufleert, maar een belangrijke rol toedicht. Daarbij wordt er gebalanceerd tussen het al dan niet bewerken en afwerken van het materiaal.

 

De boomstam waaruit het beeld verrijst, wordt gekapt, is zelf een belangrijk aspect van het werk gebleven en geworden. De figuratie lijkt letterlijk uit het hout te groeien. Zo zien we bijvoorbeeld Jan Hoet beweeglijk, alsof hij net aangekomen is en zijn discours begint te vertellen, met een vingerwijzing in hout gekapt, of Jan Decleir als een monument weergegeven op een houten sokkel (als een podium voor het acteren), of een ietwat voorovergebogen Fred Bervoets met de sigaret in de hand en met twee houten blokken als benen. Of Adriaan Raemdonck die als een sarcofaag samen met zijn hondje Fleur door de beeldhouwer uit het hout te voorschijn wordt gehaald.

 

Bepaalde attributen, zo bijvoorbeeld de bril van de galeriehouder, zijn feilloos uitgehouwen en typeren het personage. Bij Heirbaut versmelt het concrete van de figuur dan ook met de abstractie van zijn materiaal; iets waarvoor hij de figuratie al eens durft te verlaten. Op die manier kan het beeld van Adriaan Raemdonck zowel een concreet als een abstract beeld zijn. Belangrijk is ook hoe een verschillend soort materiaal leidt tot een verschillend soort beeld: in gips personifieert Adriaan Raemdonck de galerist als persoon, in hout wordt aan de hand van Adriaan Raemdonck de galerie zelf als monument weergegeven. In Heirbauts composities is de binnenruimte dan ook even belangrijk als de ruimte errond.

 

Inge Braeckman

inBEELDuitnodigingfoto2
Frans Heirbaut Resistent
VAN 8 MEI  T/M

Frans Heirbaut Resistent | Dirk Vermeirre In beeld

Opening op zaterdag 7 mei 2011 van 16u00 tot 22u00

De tentoonstellling loopt van 8 mei t.e.m. 19 juni 2011

Galerie De Zwarte Panter | Hoogstraat 70-72-74 | Antwerpen | België

Open van donderdag t/m zondag, 13u30 tot 18u00

FRANS HEIRBAUT | DIRK VERMEIRRE
bervoetszaal
ishot1976

Sinds de publicatie van het boek De Witte Panter door uitgeverij Ludion behoeven de foto’s en de fotoreeksen van de fotograaf Dirk Vermeirre (Duffel, 1949) geen uitleg meer. Zijn foto’s zijn geen loutere reproductie van de werkelijkheid, maar fungeren als een werkelijkheid op zich. Ze staan op zichzelf en geven de kijk van de fotograaf zelf op de werkelijkheid die hij fotografeert, weer.

 

In deze tentoonstelling in De Zwarte Panter toont Vermeirre hoofzakelijk kleur- en zwart-witfoto’s die gerelateerd zijn aan het werk van Frans Heirbaut, met andere woorden, foto’s die het werk van Heirbaut als onderwerp hebben, atelierportretten van de kunstenaar of portretten van de beelden en de sculpturen van Heirbaut. Door de omgeving waarin Vermeirre de beelden (de personages, de figuren) van Heirbaut weergeeft – met name nu eens in een landschap van bomen, dan weer op een tentoonstellingsplek – krijgen de foto’s tegelijkertijd een onwezenlijkheid en een levensechtheid.

 

www.dirkvermeirre.be

 

Inge Braeckman

iDirk14
Dirk Vermeirre In beeld
VAN 8 MEI  T/M
ishot1907
ishot1931
UIT HET GASTENBOEK

Ongewoon indrukwekkend, je beelden stralen kracht en tegelijk veel zacht gevoel uit. De mensen in je beelden komen helemaal tevoorschijn zoals ik ze denk te kennen. Vooral Fred Bervoets, maar ook Jan en Jan en Adriaan, zijn helemaal zichzelf. Veel poezie en veel gevoel. Prachtig. Bedankt.

 

Jozef Noben, Hove, Antwerpen

Huidigeexpositie