neighbours

VAN 16 JANUARI TOT EN MET 27 FEBRUARI 2011 IN DE ZWARTE PANTER

‘Wie oog heeft voor kleur, zal zeggen dat hij die van de diamanten heeft’, poneert Nietzsche in zijn Ecce Homo terwijl hij een ‘pleidooi’ houdt voor de eenzaamheid, het nodige isolement dat een vereiste is om te kunnen werken. Dat Fred Bervoets (Burcht, 1942) oog heeft voor de kleur van tekening en verf lijdt geen enkele twijfel, dat eenzaamheid een vereiste is voor alle creatieve werk hoeft totaal geen verklaring. Met zijn nieuwe tentoonstelling Neighbours heeft Bervoets het gegeven van het portret tot zijn onderwerp gemaakt. We zien dan ook een serie van een honderdtal bijgekleurde etsen, gemaakt met en in zijn befaamde drogenaaldtechniek waarin het krassen van de naald zowel letterlijk als figuurlijk van een opmerkelijk belang is om deze reeks op een krachtige en dynamische manier gestalte te geven.

Opmerkelijk is dat Bervoets totaal niet vertrokken is van foto’s noch dat hij mensen heeft laten poseren om tot dit imposante werk te komen. Alle portretten werden uit het hoofd gemaakt, zoals de mensen in het ‘imaginaire’ hoofd van de kunstenaar wonen, op de manier waarop hij ze ziet en picturaal tot leven wekt of wekken wil. Op die manier geeft hij een verrassende staalkaart van verschillende figuren en karaktertypes weer.

Bervoets’ taal is ook deze keer, zoals gebruikelijk, zeer direct en kent geen franjes. Hij wil de kijker trouwens meenemen op de avonturentocht van verf en kleur, van kracht en beweging, waarin elk detail spreekt, van belang is, een eigen leven leidt. Niet alleen voor de thematiek maar ook voor de plasticiteit van het werk. In tegenstelling met het gegeven van het portret doorheen de geschiedenis, waarbij vaak esthetische onvolkomenheden, zoals een wrat, werden weggewerkt, toont hij de vaak bevreemdende figuren zoals ze zijn, dus ook met hun esthetische onvolkomenheden, omdat die nu net deel uit maken van hun karakterweergave.

Inge Braeckman

Nick Andrews l Michael Bastow l Fred Bervoets l Michel Buylen l Hugo Claus l Jan Cox l Jan Decleir l Benjamin Demeyere l Etienne Desmet l Dr. Hugo Heyrman l Frans Heirbaut l Marc Kennes l Guy Leclercq l Daniel Locus l Frank Maieu l

Mugo l Pjeroo Roobjee l Herman Selleslags l Roger Van Akelijen l Jan Vanriet l Marcel van Maele l Dirk Vermeirre l

Frank Wagemans l Ysbrant .17 l Frieda Van Dun l Atelier Vera Vermeersch l Raymond Minnen l André Stas l

Jacques Lennep l Lieven Nollet

Van de aanklikbare namen kunnen de voorbije exposities vanaf januari 2011 nog worden geraadpleegd.

GALLERY ARTISTS

HOME
EXPOSITIES
PUBLICATIES
MEDEDELINGEN
CONTACT

In zijn nieuwe tentoonstelling in de galerie toont Fred Bervoets (Burcht, 1942) recente, bijgekleurde en ingekleurde etsen. Opmerkelijk is dat alle werken voor deze nieuwe reeks bewust verticaal zijn gemaakt en Bervoets ook vaak deze keer zelf – als schilder, als personage, als mens – in zijn werken figureert. Zo zien we de kunstenaar met een gespierd bovenlijf als aboriginal, of in een andere context of constellatie met pijn op bezoek bij de dokter.

Bervoets’ taferelen, die nu eens ontstaan uit een kleine schets vluchtig op een envelop gemaakt of op een papiertje dat binnen zijn handbereik ligt, dan weer op hun beurt dienstdoen voor een werk (schilderij of ets) op groot formaat, zijn als het ware en in zekere zin zelfportretten, waarin de humor en zelfrelativering nooit ontbreken en steeds indringend aanwezig zijn. De kunstenaar haalt de inspiratie voor zijn etsen die als een expressieve, krachtige en onontkoombare écriture automatique lijken te zijn ontstaan in de roes van het leven en de dagelijksheid, uit zichzelf en/of uit zijn directe leefomgeving, maar ook uit de act van het schilderen en de weldaad van de creatie zelf. Als een condition humaine. We herkennen een ‘scène’ die refereert aan de Amerikaanse science fictionfilm Planet of the Apes, maar ook hier en daar duikt de kerktoren van Burcht of een doodshoofd als spiegelbeeld van de kunstenaar op.

Hoewel het toeval in zijn werk belangrijk is, betekent dit niet dat zijn werk een toevalligheid is. Vertrekkende van bijvoorbeeld een zinkplaat die buiten heeft gelegen en zo te veel is geoxideerd, gebruikt de kunstenaar dit gegegeven. Want het is het toeval dat hem uitdaagt en op die manier inspireert. Het is de lijn, de beweging, een kleur, de textuur van het werk die hem brengt naar een andere lijn, beweging, kleur, textuur, of werk.

Zelf verklaart Bervoets dat de boog niet steeds gespannen kan staan, en het is dan ook niet verwonderlijk dat deze boogschutter met pijlen op sommige van zijn werken schiet – zodat er op de juiste plekken treffende kleurplekken in het werk voorkomen, die het werk vervolmaken of net weer een opening aan de kunstenaar geven om het werk verder te voltooien.

Samen met deze zeventigtal etsen die als één ruimtevullende installatie worden opgehangen worden er eveneens monumentale etsten van de laatste jaren geëxposeerd.

Inge Braeckman