Van 29 juni 2024 t/m 8 september 2024
De tentoonstellingen van Benjamin Demeyere | Riflessioni sulla Natura, Frank Wagemans | O wat een heerlijke anekdote & Greet Martens | Enkel dit lopen van zaterdag 29 juni tot en met zondag 8 september 2024. Zaterdag 29 juni is de galerie toegankelijk van 11 uur tot 21 uur. Vanaf 18 uur start de receptie.
Fivizzano, Italië, juli 2022.
Een affiche kondigt de tentoonstelling “Riflessioni sulla natura” aan. De naam van de kunstenaar ben ik vergeten. Ik ben enkele dagen te laat om deze te bezoeken. Ik ben net in Toscane en meteen gefascineerd door het licht en de kleuren van de landschappen om mij heen. Ik heb het thema van mijn volgende tentoonstelling!
“Riflessioni” vertaal ik spontaan als “Réflexion” in het Frans. Reflectie… een woord dat, zoals zo vaak, een dubbele betekenis heeft:
Ik hou van het dubbelzinnige in de dubbele betekenis die de deur opent naar interpretatie, naar verbeelding, wat in zekere zin het tegenovergestelde is van kennis. Ik lees bijvoorbeeld graag de woorden van schilders, ik hou ervan als ze hun kunst proberen uit te leggen. Ik ben er zelf niet toe in staat. Maar bovenal houd ik van de stilte van de schilderkunst, van dat wat niet in woorden kan en moet/hoeft te worden vertaald.
In 1988 arriveerde ik in Antwerpen zonder iets te weten, ik kende de taal, noch de geschiedenis, noch de geografie. Ik verwachtte een stad aan zee te vinden. Mij werd verteld dat dit de plek was om te leren schilderen. Ik geloofde het. Mij werd verteld dat hier nog geschilderd mocht worden. Ik wilde schilderen. Ik heb nooit veel nagedacht over de oorsprong van deze roeping. Met mijn tentoonstelling ‘À l’origine’ in 2010 vertelde ik over mijn jeugd en mijn wens om bloemist te worden. Waarschijnlijk meer om ze aan mijn moeder te geven dan uit liefde voor bloemen. Later stelde ik mij voor dat ik schilder zou worden. Wellicht opnieuw om mijn moeder te plezieren. Zij was het die me in 1982 meenam naar Brussel voor mijn eerste echte tentoonstelling, “René Magritte en het surrealisme in België”. Ik denk nu terug aan het schilderij “Vengeance” (1939) met een ezel in een kamer en daarop een schilderij met een landschap waaruit een paar wolken ontsnappen. Een perfect voorbeeld van de kunstmatige relatie tussen schilderkunst en de natuur.
Als kind speelde ik altijd buiten. Maar ik was me nooit echt bewust van het feit dat ik in de natuur was. Daartoe had ik niet de nodige afstand. Ik was er, ik stond er middenin, het was gewoon zo. Ik maakte er deel van uit. Wat is het verband tussen licht en kleur? Wat is de relatie tussen mens en natuur? Soms verklaart kennis niet alles. Leven en schilderen volstaat.
Klik hier voor eerdere exposities van Benjamin Demeyere in de periode 2012-2022
