Van 28 juni t/m 13 september 2026
De tentoonstelling Nouvelles peintures | Benjamin Demeyere loopt van 28 juni t/m 13 september 2026. De vernissage vindt plaats op zaterdag 27 april tussen 14 uur en 21 uur.
Ik ben geboren op 24 april 1969. Aan die gebeurtenis heb ik geen enkele herinnering bewaard. Een jaar eerder waren mijn ouders, mijn broer en hun vrienden op vakantie, gelukkig. Foto’s getuigen daarvan. In die context ben ik opgegroeid, deed ik mijn eerste ervaringen op en ontdekte ik het leven zoals het zich aan mij voordeed.
De wereld bestond toen enkel via mijn eigen ervaring, mijn gevoelswereld. De aarde draaide rond de zon en de seizoenen trokken voorbij zonder dat ik het besefte. Op een dag dacht ik: ik wil schilder worden. Ik was nog een kind, in 1970, toen de schilder Philip Guston schreef: ‘De oorlog, de Amerikaanse gebeurtenissen, het geweld in de wereld. Wat voor man was ik eigenlijk, zittend thuis, lezend in tijdschriften, mij verontwaardigend over wat er gebeurde, om daarna terug te keren naar mijn atelier om een rood en een blauw op elkaar af te stemmen?’
Boven het lezen van tijdschriften verkies ik dat van schilders, schrijvers en romanciers. Ook ik stem kleuren op elkaar af. Althans, ik probeer het. De voorbije twee jaar heb ik vanuit mijn atelier over de wereld nagedacht, haar verbeeld en soms ook vergeten.
Nouvelles peintures is mijn zestiende solotentoonstelling in galerie De Zwarte Panter. Ik bevraag er thema’s als schoonheid, academisme, herinnering, afwezigheid, engagement, reizen, immobiliteit, geheugen en vergetelheid – mogelijk om niet te vergeten. Daarnaast gaat het ook over beperkingen en vrijheid, aan de hand van mijn études exotiques waaraan ik al meer dan tien jaar werk. Maar meer dan over thema’s gaat het over schilderkunst en kleur. Eerst door ze van elkaar te scheiden, om elke kleur een eigen identiteit te geven. Daarna door ze laag na laag over elkaar heen te leggen, in een poging een illusie, een emotie op te roepen. Me verliezen in patronen, het doek benaderen als een speelruimte en als een abstract oppervlak.
Bijna twintig jaar geleden gaf ik vorm aan mijn alter ego: le deserteur. Via hem stelde ik de vraag naar het engagement van de kunstenaar. Wat is een geëngageerde kunstenaar? Deze keuze en deze vraagstelling zijn ontstaan in een vroegere wereld, maar de vraag blijft essentieel: wie engageert zich en wie wekt verontwaardiging op? Degene die danst terwijl de bommen vallen? Of degene die ze laat vallen?
Ik draag deze Nouvelles peintures op aan allen die, waar ook ter wereld, strijden voor hun vrijheid. – Benjamin Demeyere
Klik hier voor eerdere exposities van Benjamin Demeyere
Van 28 juni t/m 13 september 2026
De tentoonstelling Foolishness? No it’s not* Mary Oliver | Greet Martens loopt van 28 juni t/m 13 september 2026. De vernissage vindt plaats op zaterdag 27 april tussen 14 uur en 21 uur.
Foolishness? No it’s not. Dit is de titel van een gedicht van Mary Oliver en ook van mijn nieuwe tentoonstelling. Aanvankelijk had ik een titel in gedachte met daarin een verwijzing naar de citroenvlinder. Ik zag hem na een donkere winter bij de eerste zonnestralen in februari en ik was ontroerd. Ik dacht – ik ken niemand die ongevoelig is voor de schoonheid van die vederlichte darteling. Spreekt men niet van ‘vlinders in de buik’? Wanneer de omstandigheden goed zijn kan kunst soms ook zo’n innerlijke trilling teweegbrengen.
Als maker van kunst is er die poging, die verwachting om de citroenvlinder tot leven te wekken. In het gedicht van Mary Oliver beschrijft zij de poging om elke dag opnieuw de bladeren van één enkele boom te tellen. Hiervoor klimt ze in een boom van tak naar tak en noteert ze de cijfers in een notaboekje. Een onmogelijke opdracht? Foolishness? No it’s not.
Elke dag schilder ik een kleur op een blad papier of op hout en net als Mary Oliver in haar boom word ik ‘half crazy’ van het wonder van de kleuren. In dozen verzamel ik kleur per kleur en alleen al een doos vastnemen en er mijn handen door laten gaan geeft me een blij en opwindend gevoel. Soms kunnen er dan relaties tussen kleuren bovendrijven. Het is mijn plezier om te bemiddelen. Dit vormgeven is een ongelooflijk inspirerende bezigheid.
Veel hedendaagse kunst analyseert en bevraagt de werkelijkheid, de positie van de kunstenaar daarin en de nood om een nieuwe beeldtaal te ontwikkelen die de kracht heeft om een laag toe te voegen aan het bewustzijnsniveau van de participerende toeschouwer. Dit is niet mijn benadering. In mijn artistieke praktijk gaat het om het maken. Met een zekere naïviteit, ordenen en schikken, wat zagen en schaven. Via ambachtelijke handenarbeid een reëel object bezielen, gebeurt maar af en toe. Een glimp krijgen van iets groters, iets onbenoembaar is als een cadeau waar je op hoopt maar niet durft te verwachten. Intussen scharrel ik wat rond in dat kleine hoekje van de kunst tot ik die ene citroenvlinder opmerk, of het boomblauwtje, of de morgenroodvlinder.
Klik hier voor eerdere exposities van Greet Martens
Van 28 juni t/m 13 september 2026
De tentoonstelling io sono io | Frank Wagemans loopt van 28 juni t/m 13 september 2026. De vernissage vindt plaats op zaterdag 27 april tussen 14 uur en 21 uur.
io sono io is de titel van zijn tentoonstelling. Frank Wagemans houdt van de Italiaanse taal. Het klinkt mooi en verwoordt daarbij zeer goed de essentie. Frank is Frank en ook zijn werk is zeer herkenbaar ‘Frank’. De tekst op de uitnodiging – I can read words of one letter – is wat de koningin uit het schaakspel zegt tegen Alice in ‘through the looking glass’ van Lewis Carroll.
Frank Wagemans kan en wil zijn werk niet uitleggen, het spreekt voor zich. Als er dan toch woorden nodig zijn om over zijn werk te spreken; het gedicht van Frank Koenegracht zegt alles:
Gedicht dat goed afloopt
Wanneer je ’s avonds laat in bed,
boek in je rechterhand, lul
in je linker de dingen op een rijtje zet
en constateert: nulkomma nul
heb ik bereikt; ’t is godverdomme net
alsof mijn huis is scheef gezet.
Of als je wakker wordt als een insect
en gele stroop uit al je wonden lekt
maar iedereen gewoon doet
en je groet en het goed
met je meent.
Als je verdroogd op zee drijft
en er is geen hoop meer maar slechts dorst
je laatste beker heb je trillende vermorst
en barsten schieten in de plank
wiens hoofd duikt er dan lachend uit het water
wie zegt er dan: zorgen zijn voor later?
Je vrolijke vriend Frank.
Klik hier voor eerdere exposities van Frank Wagemans
