De Zwarte Panter

Frieda Van Dun hanteert een sterke penseelvoering, nu eens ingehouden dan weer zeer expliciet, waarbij de afzonderlijke beeldelementen zich telkens weer aaneenrijgen tot een geheel, zoals elke noot bijdraagt tot het geheel van de uiteindelijke muzikale compositie. Haar kleuren en vormen interageren en ‘corresponderen’ (om de term van Kandinsky te gebruiken) met elkaar zodat er steeds, ook bij het gebruik van tegengestelde klanken, een symbiose ontstaat. Kandinsky stelde immers: ‘Een kunstwerk bestaat uit twee elementen, een innerlijk en een uiterlijk. Het innerlijke wordt bepaald door de emotie in de kunstenaarsziel. Deze emotie kan een vergelijkbaar gevoel in de ziel van de toeschouwer oproepen.’ En nog ‘… Het voornaamste doel van mijn verhandeling “Over het spirituele in de kunst” was het vermogen om het spirituele in de materiële en abstracte wereld te ervaren, in de mens wakker te schudden – een vermogen dat in de toekomst absoluut nodig zal zijn en de mens oneindige mogelijkheden zal bieden.’

Frieda Van Dun wekt het ‘geestelijke’ in de materiële en de abstracte dingen. Haar werken stellen de toeschouwer in staat, niettegenstaande de gedetailleerdheid, een gevoel van oneindigheid te ervaren. ‘De weg naar beweging is ons niet vooraf gegeven. Evenmin is hij bekend. Hij moet iets anders zijn dan de verbinding tussen vertrek en aankomst. Veeleer veronderstelt de weg naar beweging een onderweg zijn, los van ieder vertrek en aankomst, twee begrippen die elkaar insluiten, overlappen, tenietdoen. Alleen in het onderweg zijn worden ruimte én tijd overwonnen,’ zo stelt de dichter Roger M.J. De Neef die een mooie beschouwing schreef bij deze monografie van Frieda Van Dun.

Naar aanleiding van deze tentoonstelling schreef Roger M. De Neef een boek over Frieda Van Dun waarin een overzicht van haar werk wordt gecombineerd met gedichten van de auteur. Meer informatie over dit boek vindt u op de pagina publicaties.

Inge Braeckman