Van 29 november 2025 t/m 25 januari 2026
De monografie Pictura bij de gelijknamige tentoonstelling is van de hand van kunsthistorica Hildegard Van de Velde en geeft een boeiend overzicht van het rijke oeuvre van Frieda Van Dun (°1951, Weelde). Als conservator van het Snijders & Rockoxhuis weet zij het werk van Frieda Van Dun schitterend te omschrijven, te ontleden en te plaatsen in het kunstgebeuren. Hildegard Van de Velde start met de duiding van de titel van het boek ‘Pictura’. Enkele passages hieruit waarbij zij meteen tot de kern komt: “Pictura, tussen mythe en ambacht: Pictura staat voor de esthetische kracht van de kunst, maar evengoed voor haar intellectuele en spirituele dimensie. Haar aanwezigheid wijst op de overtuiging dat schilderkunst niet louter nabootsing is, maar transformatie. Ze maakt zichtbaar wat anders verborgen blijft: het innerlijke, het universele, het onzegbare. Deze idee leeft vandaag verder in het werk van Frieda Van Dun. Al decennia lang neemt zij op haar eigen persoonlijke manier, de rol van Pictura op zich. Niet als imitatie, maar als hedendaagse voortzetting van een oude gedachte: schilderkunst is een vorm van denken, een manier om de wereld te begrijpen en te bevragen. In haar werk wordt het ambacht geëerd, zonder ooit anekdotisch te worden. Er spreekt een ingetogenheid uit haar beelden, maar ook een diepgang die de beschouwer uitnodigt tot reflectie. Haar schilderijen zijn opgebouwd uit lagen, niet alleen van verf, maar evenzeer van betekenis. Ze brengen een vorm van verstilling die niet statisch is, maar openend. Ze dwingen niet, maar nodigen uit. Frieda’s oeuvre is doordrongen van een voortdurende zoektocht. Niet naar effect of spektakel, maar naar iets essentieels: een hernieuwde verbinding met het beeld, met het maken, met de blik. Haar werk verkent steeds opnieuw wat het betekent om te schilderen in een tijd die snel kijkt maar zelden echt ziet. Zo blijft ze trouw aan wat Pictura belichaamt: de overtuiging dat schilderkunst een vorm van waarheid is, niet absoluut, maar gevoelig, gelaagd, en altijd in beweging.”
“Centraal in Frieda’s kunst staat de beleving. Haar werk vertrekt vanuit de directe zintuiglijke ervaring van de natuur en de objecten, waarbij ze zich bewust losmaakt van interpretaties, vastgelegde betekeniskaders of kunsttheoretische systemen. Voor haar is kijken geen passieve handeling, maar een lichamelijk proces. Ze laat zich leiden door visuele stimuli en probeert de ‘essentie’ van wat zij ziet te vatten. Dit doet zij door objecten als het ware te ontleden tot een materiële zuiverheid, los van narratief of symboliek. Haar schilderijen zijn dan ook geen representaties in de klassieke zin, maar eerlijke observaties: sporen van een directe, vaak intuïtieve ervaring van haar omgeving.”
Klik hier voor eerdere exposities van Frieda Van Dun
Van 29 november 2025 t/m 25 januari 2026
Michel Buylen geldt als een van de belangrijkste hedendaagse Belgische figuratieve kunstenaars. Zijn werk onderscheidt zich door een consequente aandacht voor licht, transparantie en reflectie. Hoewel zijn schilderijen op het eerste gezicht fotografisch realistisch lijken, overstijgt zijn techniek het loutere nabootsen van de werkelijkheid. Hij creëert een sfeer van contemplatieve intensiteit waarin de menselijke figuur verschijnt als een belichaming van tederheid. Een kernaspect van Buylens oeuvre is de complexe gelaagdheid van het schilderoppervlak. Hij werkt met glacis, dunne transparante verflagen, die teruggrijpen naar de traditie van de Vlaamse Primitieven. In plaats van olieverf gebruikt hij acryl en in recent werk ook lichtecht kleurpotlood. Deze techniek verleent zijn schilderijen een bijzondere luminescentie: tonaliteiten worden opgebouwd in een vibrerende diepte, waardoor elk doek lijkt te stralen van binnenuit. De verfstructuur is zo complex dat ze zelfs onder de microscoop niet volledig te analyseren valt.
De gelaagdheid is niet enkel een ambachtelijke keuze, maar een onderzoek naar de grens tussen materie en immaterie. Het oppervlak transformeert de zichtbare werkelijkheid in poëzie, voorbij het punt waar woorden tekortschieten. Licht speelt daarbij een constitutieve rol: Buylen beheerst het chromatische spectrum, schaduw en glans met grote subtiliteit, wat zijn werk een atmosfeer verleent die doet denken aan Vermeer. Zijn penseelvoering evolueerde doorheen de jaren. Waar zijn vroegere schilderijen nauwelijks sporen van expressieve gebaren vertoonden, verraadt zijn recente werk een grote virtuositeit en snelheid van uitvoering. Toch blijft zijn techniek drager van stilte: de toeschouwer wordt uitgenodigd om zelf de ervaring van werkelijkheid te vervolledigen.
Reflectie en transparantie vormen een constante in zijn oeuvre. Buylen onderzoekt de paradox van oppervlakken die tegelijk onthullen en verbergen. In waterpartijen toont hij een complex spel van spiegelingen en vervormingen, nooit louter fotografisch, maar gefilterd door zijn schilderkundige logica. Zo krijgen reflecties een fysieke intensiteit, alsof een golf letterlijk openbarst in het gezicht van de kijker. De menselijke figuur staat eveneens centraal. Buylen schildert lichamen met sacrale aandacht: anatomisch precies, maar steeds terughoudend. Door dunne lagen suggereert hij de complexiteit van de huid en roept hij een aura van tederheid op die de zichtbare werkelijkheid overstijgt.
Het sublieme krijgt bij Buylen een nieuwe betekenis. Alledaagse onderwerpen – badende lichamen, zeegolven, een roodborstje – worden door zijn precisie getransformeerd tot beelden van contemplatieve intensiteit. In een tijd van overvloedige en vluchtige beelden biedt zijn trage, meditatieve techniek een tegenbeeld. Buylen toont dat schilderkunst nog steeds het vermogen bezit om het sublieme te evoceren.
Uit: Het sublieme métier van Michel Buylen door Prof. dr. Maximiliaan Martens, UGent, Kunstwetenschappen. De volledige tekst is beschikbaar bij Mededelingen Zwarte Panter, november 2025
Klik hier voor eerdere exposities van Michel Buylen
